2007/Aug/17

หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน

หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน

หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน

หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน

หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน

หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน หายไปนาน

หายไปนานเลยนะเรา!!!

................................................................................................................

หลังจากประสบวิกฤตการณ์อินเตอร์เน็ทไม่รักดี ใช้การไม่ได้เป็นเวลาประมาณ 3

อาทิตย์กว่าๆ หรือมากกว่านั้น ตอนนี้ก็ได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งแล้วทั้งคนทั้งเน็ท

กว่าจะได้มาซึ่งชีวิตใหม่ของอินเตอร์เน็ทนั้น ต้องแลกกับการ โทรตาม เจ้าหน้าที่

มากกว่า 5 ครั้ง และรอมากกว่า 5 วัน ต้องทำแบบนี้นี้เป็นจำนวนสองรอบ ทุกท่านจึงได้

เห็นบล็อคเอนทรี่นี้ ตลอดเวลาที่เน็ทเจ๊ง รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไร้ประสิทธิภาพมากเลย

ทั้งทำรายงานไม่ได้ ทั้งเป็นพวกหลังเขาข่าวคราวอะไรไม่ได้ดู นิยายก็ไม่ได้อ่าน(ปกติ

ไม่ค่อยดูโทรทัศน์) รู้สึกห่อเหี่ยวไปหมด แต่ก็ช่างมันเถอะ ทั้งหมดนี่ได้ผ่านพ้นไปแล้ว

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป และสิ่งที่จะมาแทนที่คือ รายงานกองใหญ่ที่ดองไว้ตลอดเวลาที่

เน็ทเสียยย ไม่นะ~~~/ต้องขอโทษทุกคนที่เข้ามาด้วยค่ะไม่ได้ไปเยี่ยมเยียนเลยTxT/

.................................................................................................................

ช่วงที่เน็ทเสีย ฉันก็ไปหากิจกรรมทำเล่นแก้เซ็งค่ะ นั่นก็คือการเดินป่า! ไปกับอาจารย์

ประจำชั้นเมื่อวันอาทิตย์ที่ 4 สิงหาคมค่ะ อาจารย์ชอบเดินป่ามากเลย แล้วก็ยังมีนิสัย

เป็นนักอนุรักษ์อะไรเทือกนั้นด้วย ไปกันประมาณ 70 กว่าคนได้ จุดหมายก็คือ เขางวง

ช้าง ค่าใช้จ่ายในการเดินทางทั้งหมดเบ็ดเสร็จ 30 บาท เสียแค่ค่ารถเท่านั้นค่ะ ข้าว

ปลาหากินเอง จะไปหาร้านสะดวกซื้อในป่าก็คงใช่ที่....ก็ตัวใครตัวมันแหละค่ะ ต้อง

เดินด้วยกันทั้งนั้นขืนต้องแบกข้าวปลาอาหารไปบริการกันก็คงแย่ ^^; ฉันเองลงชื่อคน

แรกของห้องด้วสภาพร่างกายเตรียมพร้อม 100% ในวันศุกร์ 3 สิงหาคม แต่แล้ว.......

มันก็มาแกล้งฉันจนได้ ไอ้เจ้าประจำเดือน มันจงใจมาวันเสาร์ก่อนหน้าไปเดินป่า 1 วัน!

ให้ตายสิ ทุกทีทำไมนะ? อย่างกับมันรู้ว่าฉันกำลังจะไปผจญภัยทำกิจกรรมโลดโผนให้

สนุกสุดเหวี่ยง ตั้งแต่ เข้าค่ายลูกเสือ ค่ายธรรมะ(ข้อยกเว้นในกิจกรรมโลดโผนและ

สนุกสุดเหวี่ยง แต่ก็รู้สึกไม่สบายตัวอยู่ดีแหละ) จนมาถึงเดินป่าเนี่ย จองล้างจองผลาญ

กันจริงๆ แต่ด้วยสปิริต (ของฉันนะไม่ใช่โมเดส...โมเดสสปิริต ฉันน่ะใช้โซฟีเพราะที่

บ้านก็ใช้ เอ่อ แต่ช่างมันเถอะนอกเรื่อง...) และความเสียดายเงิน 30 บาททำให้ฉันถ่อ

สังขารไปเดินป่า+ปีนเขาในวันรุ่งขึ้นได้อย่างน่าประหลาดใจ

.................................................................................................................

เช้าวันอาทิตย์อากาศไม่แจ่มใส แต่จิตใจไม่แจ่มใสด้วย เพราะกำลังหงุดหงิดกับประจำ

เดือน งัวเงียลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวไป ถึงโรงเรียน 7 โมง เพราอาจารย์บอกให้มา 7

โมงรถ ออก 8.20 น. เพราะอาจารย์พิมพ์ในใบขออนุญาตผู้ปกครองผิดเป็น 8.30

น.- -" นั่งรถ สองแถวไปค่ะ 3 คันได้ รู้สึกว่านั่งไปนานเหมือนกัน ถึงก็ 9 โมงกว่าๆมั้ง

ลงจากรถ เป็นที่ทำการผู้ใหญ่บ้านของที่นั่น(ที่ไหนจำไม่ได้ แย่เลย)อยู่แถวๆตีนเขามี

สวนยางด้วย มองจากที่นี่เห็นยอดเขาที่หมายมั่นปั้นมือว่าจะไปพิชิตให้ได้ด้วย

ไกลใช่ย่อยเลยแฮะ แต่ก็เอาเถอะครั้งหนึ่งในชีวิต สู้เว้ยยย ตอนแรกเดินแถวเรียงหนึ่ง

อย่างมีระเบียบขึ้นไป ผ่านไป 15 นาที แถวไม่เป็นแถว แตกกระสานซ่านเซ็น อ้อ มีพี่ๆ

ลุงๆ อปพร (ใส่จุดตรงไหนบ้างอ่ะ ไม่แน่ใจ งั้นขอพิมพ์แบบไม่ต้องจุดแบบนี้นะคะ) มา

ช่วยดูแลความปลอดภัยและอำนวยความสะดวกด้วย ถึงตอนนี้ ก็เริ่มมีคนร้องหายาดม

กันบ้างแล้วล่ะ แต่ฉันรู้สึกว่าจะยังไหวนะ ฮ่าๆ เดินไปพยายามยิ้มเข้าไว้จะได้ไม่เหนื่อย

(เกี่ยวกันไหม?) ทางแค่ตรงนี้ยังไม่ได้เป็นทางขึ้นเขาเลยแค่เป็นทางสวนยางที่มีเนิน

ดินชันๆเท่านั้นหนทางยังอีกยาวไกลนัก เหล่านักเดินทางเอ๋ย... หมดเขตสวนยางก็เข้า

สู่เขตป่า จะมีก้อนหินก้อนเล็กก้อนใหญ่ตามทางที่มีตะไคร่ลื่นๆเขียวๆเกาะอยู่เต็มไป

หมด บางครั้งทางก็ชันจนแทบจะปีนขึ้น ฉันเป็นประเภทขาสั้นแต่แรงดีค่ะ รู้สึกว่าขาขึ้น

ดีกว่าขาลงอีก เอ้อ ตอนแรกนึกว่าเดินป่า นี่ก็คือเดินป่าอย่างเดียวเลย ไม่นึกว่าจะต้อง

มาปีนเขาด้วยอ่ะ แต่ก็นะ มีป่าก็ต้องมีเขาสิเนอะ เพราะงั้น ฉันก็เลยต้องทั้งเดินป่าและ

ปีนเขาในตอนที่มีประจำเดือนแหม....โชคดีจริงๆ ถือเป็นการทดสอบประสิทธิภาพผ้า

อนามัยไปในตัวด้วยเลยแล้วกัน เหอะเหอะ....... เดินไปนานเหมือนกัน ชั่วโมงหนึงได้

มั้ง ก็หยุดพักกินข้าว ฉันเองไม่ได้เตรียมอะไรมาหรอกค่ะเป็นพวกหวังน้ำบ่อหน้าจริงๆ

หวังพึ่ง 7/11 ข้างโรงเรียนก่อนขึ้นรถ ก็เลยได้ พวกขนมปังมา แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ กิน

ไม่ลงล่ะ มันเหนื่อยซะจนกินไม่ลง ถ้ากินอะไรเข้าไปมีหวังอ็อกออกมาแหง ก็เลยไม่ได้

กินของที่ซื้อไปเลย ซัดแต่น้ำอย่างเดียว เพราะเหงื่อก็ไหลมาเปียกท่วมเสื้อซะชุ่ม

เหมือนไปเล่นสาดน้ำที่ไหนกันมา ก้มหน้าที่เหงื่อหยดลงมา ติ๋ง ติ๋ง ได้เลย หน้าก็ซีดยัง

กับคนป่วย มีบางคนปากม่วงด้วยล่ะ พอพักเสร็จอาจารย์ก็ปรึษากับพวกพี่ๆลุงๆ อปพร

ว่าจะไปต่อหรือกลับดี เพราะมันจะไม่ทันเวลารถมารับ (บ่ายสอง) พวกนักเรียนทุกคนที่

มาก็อยากจะไปต่อกันทั้งนั้นมาทั้งทีอย่าให้เสียเที่ยวต้องไปถึงยอดเขา เพราะงั้น

อาจารย์ก็เลยตามใจเดินขึ้นไปให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้ในเวลาที่จำกัดก็แล้วกัน

พักกันเสร็จก็เดินกันต่อ ทางก็ชันขึ้นเรื่อยๆ ถึงกับต้องตะกายขึ้นกันก็มี แล้วก็นก็ดันเจอ

โชคดีเข้าจังเบ่อเร้อ เพราะ ดันสะดุดล้มใส่กอหนาน่ะสิ มือกับแขนข้างซ้ายงี้พรุนซะ

แถมยังมีหนาฝังในอีกเจ็บสุดๆแต่ตอนนี้ก็หายแล้วล่ะเหลือแต่หนามที่ฝังข้างในก็ไม่รู้จะ

เอามันออกยังยังทิ่มลงไปในเนื้อเลยล่ะ ช่างมัน เดินไปจนถึง 12.00 น. ก็หยุดกันแล้ว

บอกว่าจะลงแล้วล่ะ แต่ยังไม่ถึงยอดหรอกนะแต่ก็เกือบแล้วล่ะ ต้องเดินไปอีกครึ่ง

ชั่วโมงหรือเกือบชั่วโมงแหละกว่าจะถึงจริงๆ ใครอยากไปก็ไป ใครอยากพักก็พัก

แน่นอน....ฉันน่ะหรือ พ-ะ-ก พักสิ ถึงจะรู้สึกว่าเสียเที่ยวก็เถอะ แต่มันเหนื่อยจริงๆนะ

แถมยังเจ็บแผลอีก พอมาถึงนี่แล้วก็พอมีลมเย็นๆพัดมาให้หายเหนื่อยบ้างเหมือนกัน

สดชื่นๆระหว่างพัก พี่ๆลุงๆ อปพร ผู้ใจดีก็เก็บระกำป่ามาให้กิน น่าตาดูดีมาก

เลย เปลือกเป็นมันสวยเหมือนเกล็ดงูสีแดงเลยล่ะ เนื้อข้างในก็น่ากินสุดๆ แต่มันเป็น

ระกำเปรี้ยวน่ะเลยกินไปแค่ 2-3 ลูก รสชาติดีนะ ...นั่งรอพวกที่ขึ้นไปจนเกือบบ่ายโมง

ก็ลองมากัน พอถามว่าข้างบนมีอะไรบ้าง พวกนั้นก็บอกว่า นอกจากส้มโอ 2 ลูกก็ไม่มี

อะไรแตกต่างกับตรงที่ฉันนั่งอยู่เลยสักนิด ได้ยินแบบนี้ก็ดีใจหน่อยนึงว่าดีแล้วไม่ได้ขึ้น

ไป ฮ่าๆ ขาลง ขาลง ขาลง ขาลง ฉันว่ามันลำบากกว่าขาขึ้นหลายเท่าเลยนะ ด้วยความ

ที่กลัวความสูงด้วย เหยื่อยซะจนขาหมดแรงด้วย ทำให้ต้องลำบากเพื่อนคอยลากจูง

ตลอดทางเลยล่ะ เพื่อนไม่พอ ต้องพึ่ง อปพร ด้วยขอบพระคุณมากค่ะ ถ้าไม่ได้ลุงหู

นคงไม่ได้ลงจากเขาวันนั้นแน่ มันน่ากลัวจริงๆ //รายงานผล ผ้าอนามัยเจ๋งมากไม่มีซึม

เปื้อนซักกะนิด//

.................................................................................................................

แปะรูปค่ะ เฮ้อ อยากถ่ายรูปเป็นจังน้าแบบสวยๆน่ะ ต้องฝึกฝนๆ

รู้ไหมลูกอะไร? (รู้กันแหง ลูกสะบ้า แค่นี้เอง)

................................................................................................................

เอาล่ะ หมดเวลานั่งอัพบล็อคแล้วเพราะเดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปค่ายป่าชายเลน ที่พระเจดีย์

กลางน้ำอีก(กับชุมนุม) กลับวันอาทิตย์แน่ะ ไปเตรียมของก่อนล่ะเดี๋ยวกลับมาจะเล่าให้

ฟังนะ ถ้าไม่ขี้เกียจ

.................................................................................................................

"เก่งมากถ้าอ่านถึงบรรทัดนี้!~"

//พรุ่งนี้วันเกิดแม่~~~~~~

.................................................................................................................

Comment

Comment:

Tweet


ลูกสะบ้ามันเป็นลูกแข็งๆเหมือนลูกไม้น่ะค่ะ แข็งอย่างกับก้อนหินเลย กินเข้าไปมีหวังฟันหักแหงๆ
#3 by ~tunareeht~ At 2007-08-28 16:31,
ท่าท่าง น่าสนุกไปเลยนะหนู น้อย


ปู่เคยเดินนะ แต่เป็น เดินชนิิด เินไป ถางป่าหนะ....

มันเหนื่อย คนละอย่าง หนะ^^
#1 by T o' M @ ZZ u ครับ At 2007-08-22 11:02,

tunareeht
View full profile